วันนี้ทำไมดูบรรยากาศมันหนาวๆ..เหมือนกับว่าได้อยู่กลางสายฝนเพียงลำพังคนเดียว........มันช่างอ้างว้างโดดเดี่ยวซะเหลือเกิน...เวลาเหงานี่ช่างทรมานยิ่งนัก..ทำไมนะความเหงากับความอ้างว้างต้องมาอยู่รวมกัน....มันสะท้อนให้เรารู้อะไรบางอย่างในชีวิต....นั่นคือความเบื่อหน่ายที่เราต้องทนอยู่....แบบโดดเดี่ยวเดียวดายอีกนานไหมกว่ามันจะหายไปจากชีวิตเรา.ผมตั้งคำถามตลอดเวลาว่า..เมื่อไร..ชีวิตมันจะกลับมาเหมือนเดิมอีกครั้ง.....หรือว่าจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป....